Transfer luchthaven Antalya – Strand van Çıralı
Çıralı is een lange boog grijze kiezels in een beschermde baai, waarvan de zuidkant overgaat in de ruïnes van Olympos. Omdat de baai een geregistreerd nestgebied van onechte karetschildpadden is, werd hier nooit hoog gebouwd: achter de stenen liggen sinaasappelgaarden, verspreide familiepensions en houten bungalows, en daarachter de wand van het Beydağları-gebergte. De kiezels zijn glad en het water wordt na een paar passen diep, wat beter past bij zwemmers dan bij kleine kinderen. Men komt voor de rust en voor de vlammen van Yanartaş, die na zonsondergang op de helling boven het dorp branden.
Vanaf een hotel in Kemer is Çıralı 27 km langs de kust plus zeven kilometer korte bochten het dal in: reken op veertig minuten, genoeg voor een ochtendduik of een late rit naar de vlammen. Tekirova ligt zo'n vijfentwintig minuten weg, Göynük en Beldibi vijfenveertig tot vijftig, Antalya en Lara ongeveer een uur en een kwartier. Vanaf Belek een uur vijfenveertig; vanaf Side duurt de rit per richting ruim twee uur, zodat het uitje de hele dag vraagt. Alanya, bijna drie uur, is één baai niet waard. Een bus houdt de hele groep aan één schema; met een auto zwemt u in de middag en staat u bij Yanartaş als het echt donker is.
Rechtstreeks van de terminal is het 95 km en ongeveer een uur en twintig minuten, wat alleen zin heeft als u in Çıralı overnacht: het dorp ligt zeven bochtige kilometers onder de D400 en is geen tussenstop op een rit naar Kemer of Side. Bij een late aankomst is die afdaling onverlicht en traag, en de pensions staan achter de kiezels en niet aan een verlichte boulevard, dus daglicht scheelt hier veel.
Strand van Çıralı bezoeken
Waar u de stenen opgaat, bepaalt de dag, want de kiezelbank loopt drie volle kilometer door. Van de dorpskant naar de beekmonding in het zuiden, waar achter de kiezels de antieke stad begint, loopt u ruim twintig minuten over steen, en door die beek waden hoort bij de oversteek: in een droge zomer komt hij tot de enkel. Op blote voeten gaat het langzaam en vanaf het middaguur is de steen heet, dus de meesten zwemmen voor de pensions en houden de wandeling voor de koelte van de late middag. Eén duik en die oversteek vullen samen drie uur, en niemand heeft hier haast.
Onder uw voeten ligt gladde grijze steen, grover boven op de bank waar men zit en fijner aan de waterlijn, en de bank helt zo steil naar voren dat u uiteindelijk naar de zee gekeerd zit, bedoeld of niet. Na twee of drie passen is de bodem weg. Zwemmers houden daarvan, kleine kinderen niet, en het ondiepe water ligt bij de beek en niet voor het dorp. Op de steen groeit niets, dus schaduw betekent een stap terug erachter, naar de sinaasappelbomen en de weg, en de uren na elf plant u vandaaruit.
Op deze bank nestelen schildpadden, daarom zijn delen ervan in het seizoen afgezet en is er na zonsondergang niets verlicht: in de schemering lopen de stenen leeg en verhuist de avond naar de weg erachter. Daarop bouwt u de planning. Hier laat u de auto gaan zodra het ophaaluur vóór het uitstappen is afgesproken, in plaats van een chauffeur met draaiende motor te laten staan, want geen middag eindigt hier op de minuut. Noem bij het uur ook een plek, want de weg is lang en de poorten van de pensions lijken op elkaar zodra het licht weg is. De Olympos-vallei in het zuiden en de brandende helling boven het dorp zijn wat erbij past zonder een tweede dag.
- Op een zo steile kiezelbank doet een dun matje of een klapmatras wat een handdoek niet kan.
- Voor ondiep water loopt u zuidwaarts tot waar de beek in de zee komt, want daar staan kleine kinderen nog op de bodem.
- Het zuidelijke uiteinde blijft rustig louter door de wandeling, terwijl de eerste honderd meter voor het dorp het drukste stuk van de hele baai zijn.
- Reken voor de wandeling naar de ruïnes een half uur in plaats van een kwartier, want over steen loopt het trager dan over zand.