Transfer luchthaven Antalya – Burcht van Alanya
De burcht van Alanya beslaat de hele landtong waartegen de stad ligt. De Seltsjoekse muren, in de 13e eeuw opgetrokken onder Alaeddin Keykubad I, lopen kilometers over een rots die recht in zee valt en omsluiten de binnenste citadel, een Byzantijnse kerk, cisternen en Ehmedek, een wijk waar nog altijd gewoond wordt. Beneden aan zee bewaakt de achthoekige Rode Toren de haven, en daarnaast is de overwelfde Seltsjoekse scheepswerf in de rots uitgehakt. De burchtweg klimt ruim drie kilometer over smalle haarspeldbochten, en een kabelbaan vanaf het Cleopatrastrand bereikt dezelfde heuvel.
Wie in Alanya verblijft, heeft hier zijn eigen heuvel: ongeveer 15 minuten vanaf het centrum of het Cleopatrastrand, 20 vanuit Konaklı, rond 25 vanuit Mahmutlar, een half uur vanuit Avsallar en 35 tot 40 vanuit Okurcalar. Vanuit Side of Manavgat is het een uur tot vijf kwartier oostwaarts over de D400 — de vaste hele dag vanuit de hotels rond Side. Belek ligt anderhalf uur per richting weg, Antalya en Lara twee uur, Kemer drie: op die afstand kiest u beter Phaselis. Een bus geeft de top 45 minuten en de haven een fotostop; uw eigen auto doet beide, in de volgorde die u kiest.
Vanaf de luchthaven is het 129 km, ongeveer 105 minuten. Rechtstreeks vanuit de aankomsthal hierheen rijden heeft alleen zin als het hotel toch in Alanya ligt, en zelfs dan wachten na een uur en drie kwartier in de auto gladgesleten plaveisel en hellingen. Als onderbreking van de transfer naar het oosten werkt de burcht veel beter dan als dagtrip vanuit Antalya, die vier uur rijden kost voor een bezoek van een halve dag.
Burcht van Alanya bezoeken
Het eerste dat vastgesteld moet worden, is of u omhoog gaat lopen. Van de haven naar de top is het een lange trek in de volle zon over een weg die voor auto's is aangelegd, en wie daar per ongeluk aan begint, komt te warm boven om nog te geven om waarvoor hij kwam; wie omhoog wordt gebracht, maakt er een wandeling over vlak terrein van. Boven ligt alles dicht bij elkaar: de binnenste citadel met de zee aan drie zijden, een kleine moskee met een afgesleten hof, een cisterne waarvan u de koelte al in de deur voelt, en de straatjes van Ehmedek, waar de huizen bewoond zijn en de was tussen oude muren hangt.
Werk van de top naar buiten: eerst de citadel zolang het licht laag staat, dan de muurpaden, dan omlaag door de wijk. Anderhalf uur volstaat zonder haast, twee als u blijft staan waar het uitzicht dat verdient. De grond boven is op zijn eigen manier ongelijk: treden van verschillende hoogte, onbeveiligde randen boven een grote diepte en los split op de hellingen tussen de terrassen. Schaduw komt van muren en van vijgenbomen in de straatjes, niet van iets boven u. De ochtend is hier duidelijk het uur: de rots houdt de middagwarmte, en de top is waar de bussen na de lunch naartoe gaan.
De gebruikelijke opzet is een auto die boven een paar uur wacht en u daarna omlaag brengt naar de Rode Toren en de scheepswerf, die op zeeniveau een apart kort bezoek vormen. De betere, als de dag niet te heet is, gaat maar één kant op: laat u naar de top brengen, loop door de wijk en de oude straatjes omlaag naar de haven, en laat de auto u bij de toren treffen. Dalen in de schaduw verslaat klimmen in de zon, de kade komt aan het eind in plaats van in het midden, en blijft u daarna eten, dan is het ophalen al waar u zit.
- Met een uur blijft u in de binnenste citadel en op de muur ernaast en laat u de rest van de berg staan.
- Een draagzak verslaat hier de buggy: de straatjes zijn treden en hellingen van afgesleten steen, zonder één vlakke lijn.
- Lange stukken muur hebben geen leuning en heel veel lucht eronder, en dat weegt met kinderen zwaarder dan het klimmen zelf.
- Ehmedek is net zo goed iemands straat als een monument, dus houd stem en camera daar lager dan boven bij de citadel.