Transfery w regionie Kaş

Region Kaş to licyjski kraniec prowincji Antalya: wybrzeże przestaje tu być ciągiem hoteli plażowych i zamienia się w klify, zatoczki i miasteczka na zboczach. Samo Kaş to port zbiegający po stoku do morza — na środku uliczki stoi licyjski sarkofag, a grecka wyspa Meis leży tak blisko, że widać na niej domy. Jakieś dwadzieścia kilometrów dalej na zachód Kalkan wspina się zboczem nad niewielką przystanią, a jego górne partie zajmują wille z prywatnymi basenami. Między nimi i dalej leżą plaże, po które jedzie się osobno: Kaputaş u wylotu wąwozu i Patara za wydmami. Zamiast pasa all inclusive są tu nurkowanie, kajaki morskie i rejsy.

Każdy transfer z lotniska Antalya prowadzi drogą D400, ale druga połowa trasy nie przypomina pierwszej. Szosa biegnie na południe obok Kemeru, Kumlucy, Finike i Demre, potem odbija od brzegu i długimi zakolami przecina wysoki, rzadko zaludniony płaskowyż, by przy Kaş znów zejść do morza; odcinek z Kaş do Kalkanu wisi na skałach wysoko nad wodą. Do Kaş jest 190 km, do Kalkanu 210 km, czyli mniej więcej 155 i 170 minut. Na tym korytarzu nie ma autostrady, więc o czasie decyduje kształt drogi, a nie ruch, i w lipcu jest podobnie jak w styczniu. Po nocnych lądowaniach góry pokonuje się po ciemku.

Te dwa miasteczka nie są wymienne. Kaş zwiedza się pieszo: przystań, uliczki z kramami, łodzie nurkowe wypływające wcześnie rano, kąpiel z pomostów i kamienistych zatoczek zamiast z piasku. Kalkan jest bardziej stromy i cichszy — wille do wynajęcia nad zatoką, restauracje na dachach, mała żwirowa plaża i beach cluby, do których dociera się łodzią lub busem. Po piasek jedzie się stąd do Patary. Przy rezerwacji transferu warto podać nie tylko miejscowość, ale i nazwę willi albo drogę na półwyspie Çukurbağ, bo ostatnie podjazdy różnią się bardziej, niż sugeruje mapa. Powrót zamawiaj od razu, latem około sześciu godzin przed odlotem.