Transfer z Finike na lotnisko Antalya

02

Odległości, czas jazdy i godzina wyjazdu

Planujcie od wymogu linii lotniczej, a nie od godziny odlotu na tablicy. Przy locie międzynarodowym z Antalyi latem przewoźnicy zwykle proszą, by być na lotnisku mniej więcej trzy godziny przed odlotem; dokładny wymóg sprawdźcie we własnej rezerwacji, bo zależy od linii i od sezonu. Dodajcie czas jazdy z listy poniżej, a potem zapas na tę drogę, który na tym odcinku przyjmujemy na około czterdzieści minut, więcej niż przy bliższych kurortach. Wynik to godzina, o której samochód powinien stać pod drzwiami, a wy z bagażem już na zewnątrz.

Wszystkie odległości liczone są od lotniska Antalya i pochodzą z danych tras tej strony. Minuty dotyczą pustej drogi, a godziny wyjazdu zakładają letni lot międzynarodowy. Jeśli lecicie krajowo albo poza szczytem sezonu, część „lotniskowa” tego rachunku się skraca; podajcie dane lotu przy rezerwacji, a godzinę odbioru ustalimy razem, zamiast zostawiać was ze zgadywaniem.

• Kumluca — 110 km, około 95 minut: wyjazd mniej więcej pięć i ćwierć godziny przed startem.
• Finike — 130 km, około 110 minut: wyjazd mniej więcej pięć i pół godziny przed startem.
• Demre i kościół św. Mikołaja — 155 km, około 125 minut; skalne grobowce Myry na północnym skraju miasteczka — 157 km, około 130 minut: wyjazd mniej więcej pięć i trzy czwarte godziny przed lotem.
• Çayağzı (antyczne Andriake) — kilka kilometrów za miastem Demre, więc liczcie jak dla Demre i dodajcie trochę ponad to.
• Nabrzeże w Üçağız, dla Kaleköy i Simeny — 175 km, około 140 minut: wyjazd z nabrzeża mniej więcej sześć godzin przed startem, a łódź z Kaleköy jeszcze wcześniej.
• Olimpos, którego zjazd samochód mija w drodze z Kumlucy — 95 km i około 80 minut od lotniska, więc goście stamtąd mogą liczyć tak samo.

03

Droga na lotnisko z zachodu na wschód

Z Demre droga D400 biegnie brzegiem w stronę Finike i to najbardziej kręty fragment całej podróży. Szosa trzyma się zbocza wysoko nad morzem długim ciągiem ostrych zakrętów, ze skałą od strony lądu i spadkiem do wody po drugiej stronie, a wypada to w pierwszym półgodzinie jazdy, kiedy nikt w samochodzie jeszcze porządnie się nie obudził. Droga jest zadbana, a kierowcy, którzy ją znają, jadą spokojnie, ale pośpiechu nie znosi, a wolny pojazd z przodu narzuca tempo wszystkim za nim. Za Finike robi się łatwiej: szosa biegnie płasko między gajami pomarańczowymi, a potem przez równinę Kumlucy, gdzie po obu stronach ciągną się szklarnie.

Za Kumlucą droga opuszcza równinę i wspina się w las sosnowy, pokonując ramię gór Beydağları długimi, łagodnymi łukami i mijając zjazdy na Adrasan, Olimpos i Çıralı, zanim zejdzie do Tekirovy. To właśnie ten górski odcinek mają na myśli ludzie, którzy mówią o tej trasie. Za dnia i na sucho to po prostu przyjemna jazda między drzewami; w deszczową noc albo za załadowaną ciężarówką na podjeździe to tu ucieka większość nieprzewidzianego czasu. Od Tekirovy D400 prowadzi wybrzeżem Kemeru, przez krótkie tunele w cyplach i obok Beldibi, aż dociera do Konyaaltı i antalyjskiej części podróży.

Ostatni fragment to jazda po mieście. Od zachodniej strony Antalyi do terminali trasa przecina lub omija miasto ulicami ze skrzyżowaniami i światłami, i to jedyny odcinek, na którym pora dnia znaczy tyle samo co sama droga. O drugiej w nocy prawie się go nie zauważa. Na początku dnia pracy albo w letni wieczór potrafi wyraźnie wydłużyć podróż, dlatego późniejsze loty zasługują na osobne przemyślenie.

04

Wczesny odbiór po ciemku

Wiele lotów powrotnych startuje z Antalyi wcześnie rano, a z tego końca wybrzeża oznacza to odbiór, kiedy miasteczko jeszcze śpi. Policzcie to dla odlotu o szóstej z Demre: samochód będzie pod drzwiami około kwadrans po północy. To krótka noc albo w ogóle bez snu, i lepiej odkryć to przed kupnem biletów niż po. Niektórzy właśnie z tego powodu wybierają późniejszy lot; inni na ostatnią noc przenoszą się do hotelu bliżej lotniska, co jest rozsądnym planem i znacznie skraca transfer.

Jeśli wyjeżdżacie po ciemku, sama szosa jest cicha, a miasto na końcu puste, więc przejazd zwykle mieści się blisko podanych minut. Zmienia się tempo na nieoświetlonych odcinkach: półka nad morzem za Demre i leśna przełęcz za Kumlucą mają długie fragmenty bez latarni, a ostrożny kierowca pokonuje te zakręty nocą wolniej niż w południe. Godziny wyjazdu już to uwzględniają, więc nie ma powodu ich skracać tylko dlatego, że drogi wyglądają na puste.

• Dzień wcześniej uprzedźcie recepcję, że wymeldowujecie się przed świtem, i zapytajcie, jak o tej porze działa brama i przechowalnia bagażu.
• Jeśli hotel lub pensjonat na to pozwala, rozliczcie rachunek poprzedniego wieczoru.
• Śniadanie o tej godzinie to sprawa hotelu; o suchy prowiant zapytajcie odpowiednio wcześnie.
• Jeśli ktoś w grupie źle znosi zakręty, odcinek z Demre do Finike jest na samym początku: przednie siedzenie, świeże powietrze i wzrok na drodze pomagają bardziej niż cokolwiek przyjęte, gdy zakręty już się zaczęły.
• Numer rezerwacji i terminal zapiszcie gdzieś, gdzie nie zależą od baterii telefonu.

05

Loty wieczorne i letnie weekendy w okolicy Kemeru

Późniejszy lot sprawia, że dzień wyjazdu jest łagodniejszy, ale ryzyko nie znika, tylko się przesuwa. Odbiór z Finike albo Kumlucy wczesnym popołudniem wprowadza was na wybrzeże Kemeru i do Antalyi w ruchliwej porze dnia. Latem, a zwłaszcza w weekendy, na tym odcinku jest ruch wakacyjny między kurortami, miejscowe rodziny jadące na plażę i z powrotem oraz zwykłe dojazdy dużego miasta. Droga się nie zatyka, ale skrzyżowania przy Kemerze i wjazd do Antalyi potrafią na jakiś czas zwolnić do żółwiego tempa, a na jedynej trasie nie da się ich ominąć.

Przy odlocie popołudniowym lub wieczornym w letnią sobotę albo niedzielę warto dodać do powyższych godzin wyjazdu jeszcze pół godziny. W dzień powszedni poza sezonem ten dodatkowy zapas zwykle jest zbędny, choć miasto i tak ma swoje godziny szczytu. Dobra strona późniejszego lotu jest taka, że górskie odcinki pokonuje się za dnia, a jeśli czasu wystarczy, w planie dnia zmieści się przystanek po drodze.

06

Myra, Çayağzı i Üçağız: odbiór spod innej bramy niż hotelowa

Nie każdy na tym odcinku wyjeżdża z hotelu. Niektórzy chcą jeszcze raz spojrzeć na Myrę z licyjskimi grobowcami wykutymi w skale nad rzymskim teatrem albo na kościół św. Mikołaja w środku Demre, zanim ruszą na lotnisko. Przy wieczornym locie to się udaje: bagaż zostaje w samochodzie, przejazd zaczyna się od zabytku, a nie od pokoju, a godzinę wyjazdu liczy się od chwili, w której wsiadacie z powrotem. Takie oczekiwanie nie jest automatyczne, więc ustalcie je przy rezerwacji i realnie oceńcie, ile czasu spędzicie w każdym miejscu.

Çayağzı, przystań w miejscu antycznego Andriake, leży na południowy zachód od miasta i to tu zaczynają się i kończą niektóre rejsy w stronę Kekovy. Jeśli ostatni poranek spędzacie na wodzie, upewnijcie się, kiedy łódź naprawdę wraca, i umówcie odbiór przy przystani, a nie w mieście. Nabrzeże w Üçağız to jeszcze inna sprawa. Do Kaleköy, wioski pod zamkiem w Simenie, nie prowadzi żadna droga, więc goście stamtąd przepływają łodzią do Üçağız, gdzie czeka samochód. Przeprawa jest krótka, ale organizuje ją pensjonat lub przewoźnicy z łodziami i nie wchodzi w skład transferu, więc o godzinie odbioru trzeba już być po tej stronie wody, a nie dopiero odbijać od brzegu. Przy wyjeździe przed świtem ustalcie poprzedniego wieczoru, kto was przewiezie.

• Przy rezerwacji podajcie dokładne miejsce spotkania: wejście do Myry, kościół, przystań w Çayağzı i nabrzeże w Üçağız to różne punkty.
• Czas oczekiwania ustalcie z góry; to sprawa do załatwienia wcześniej, a nie do negocjowania na poboczu.
• Walizki na kółkach kiepsko jadą po kamieniach nabrzeża i wiejskich schodkach, więc zostawcie sobie czas na doniesienie ich do auta.
• Jeśli rejs się przeciąga, napiszcie do nas od razu, gdy tylko się da, a nie dopiero po zejściu na ląd.

07

Wybór pojazdu i ustalenie szczegółów

Wybierzcie pojazd przy rezerwacji, zamiast przekonywać się przy krawężniku, że jest o rozmiar za mały. Policzcie osobno pasażerów i bagaż i sprawdźcie, czy zgadza się jedno i drugie: cztery osoby z sześcioma walizkami potrzebują czegoś większego niż najmniejsze auto, niezależnie od liczby miejsc siedzących. Economy zabiera cztery osoby z jedną torbą na głowę, First Class sześć, a Standard (van) siedem, każdy z odpowiednim miejscem na bagaż, natomiast minibusy mieszczą dwanaście lub szesnaście osób. Na tak długiej trasie odrobina wolnej przestrzeni się przydaje, zwłaszcza z dziećmi, sprzętem żeglarskim albo plecakami, z którymi zwykle podróżują piechurzy ze Szlaku Licyjskiego.

Płacicie jedną uzgodnioną kwotę za pojazd od miejsca odbioru do terminalu, ustaloną z góry i niezależną od ruchu w dniu podróży. Różnica między klasami pojazdów jest podana na stronie z cenami. Wszystko, co wykracza poza zwykły przejazd, na przykład fotelik dziecięcy, przerwa gdzieś na wybrzeżu, dwa odbiory w różnych wioskach czy oczekiwanie przy Myrze, warto zgłosić już przy rezerwacji, żeby plan był gotowy na długo przed samą nocą.

• Wasz terminal: odloty międzynarodowe i krajowe w Antalyi obsługują osobne budynki, więc sprawdźcie swój na bilecie albo w informacji o odlotach na stronie lotniska.
• Godzina lotu, sprawdzona jeszcze raz krótko przed podróżą, bo rozkłady się zmieniają, a odbiór wyliczony od odlotu przesuwa się razem z nim.
• Dokładne miejsce odbioru, z nazwą pensjonatu lub wioski, a nie samą dzielnicą.
• Rowery, plecaki, sprzęt do nurkowania lub żeglarski i wózki dziecięce, wymienione osobno, a nie liczone jako walizki.