Transfer Pamukkale → Antalya

Prywatny transfer na trasie Pamukkale – Antalya

W drugą stronę auto podjeżdża zwykle pod mały pensjonat we wsi Pamukkale albo pod jeden z hoteli termalnych w Karahayıt, a poranek na trawertynach jest już za wami. Część pasażerów łapie wieczorny samolot z Antalyi, część zaczyna plażową połowę wakacji i chce po obiedzie stanąć przy hotelowej recepcji. Trzecia grupa wcale nie przyjechała z wybrzeża: dotarli do Denizli od strony Morza Egejskiego albo autokarem dalekobieżnym, a samochód w dół, do Lary czy na Konyaaltı, jest lepszy niż jeszcze jeden autobus i kolejna przesiadka na końcu.

Na południe te same 250 km zajmują znów około 3 godzin 20 minut, ale dzień biegnie odwrotnie: wyjeżdżacie z góry, z chłodu i suchego powietrza, a wjeżdżacie w wilgoć wybrzeża. Najpierw zostaje z tyłu Denizli, potem płaskowyż się rozszerza — blade solniska Acıgöl, pola uprawne i ścierniska, tym razem woda jeziora Burdur po drugiej stronie. Pod Bucakiem droga D650 zaczyna oddawać zdobytą wysokość, a na tym zjeździe w stronę morza tempo narzucają tiry. Morze pokazuje się późno, w ostatnich dwudziestu minutach, a najwolniejszym miejscem nie jest już przełęcz, lecz obwodnica Antalyi po godzinach pracy.

• Jeśli celem przejazdu jest samolot z Antalyi, podajcie przy rezerwacji terminal i godzinę odlotu — wtedy godzina wyjazdu jest liczona z płaskowyżu, a nie zgadywana we wsi.
• Uliczki wsi Pamukkale są ciasne, a pensjonaty niewielkie, więc podajcie nazwę budynku: kierowca podjedzie pod wskazany adres, a nie na skrzyżowanie z główną szosą.
• Naturalny postój wypada między Acıgöl a Burdurem, mniej więcej w połowie drogi, i to ostatnia wygodna godzina na przerwę przed zjazdem.
• Jeśli pływaliście w antycznym basenie, trzymajcie mokre rzeczy w torbie pod ręką, a nie w bagażniku: powietrze pozostaje chłodne jeszcze dwie godziny, a potem nagle przestaje.