Transfer Antalya → Pamukkale

Prywatny transfer na trasie Antalya – Pamukkale

Pamukkale to jedyna wycieczka w głąb kraju, na którą wczasowicze z tego wybrzeża naprawdę jeżdżą, a większość pasażerów mieszka w samej Antalyi — w Larze, na Konyaaltı albo w małym hotelu w Kaleiçi — i ma na to odłożony jeden dzień. Alternatywą jest wspólny autokar, którego godzinę odjazdu ustalił ktoś za was, z kolejnymi hotelami na trasie zbiórki i przystankami należącymi do programu, a nie do was; prywatne auto rusza wtedy, gdy ruszacie wy, i staje tam, gdzie powiecie. Reszta rezerwacji to przejazdy w jedną stronę: podróż dalej do Denizli albo do Kapadocji oraz zjazd z powrotem po nocy spędzonej przy trawertynach.

Trasą jest droga D650, biegnąca na północ, a nie wzdłuż czegokolwiek: 250 km, około 3 godzin 20 minut — najkrótszy z trzech wyjazdów w górę z tego wybrzeża. Pół godziny za Antalyą morze znika, a samochód wspina się najpierw przez sosny, potem po nagich zboczach w stronę Bucaku i właśnie tam ucieka większość czasu. Za Burdurem otwierają się pola zbóż z jeziorem z boku, dalej białe solniska Acıgöl, a potem obwodnica Denizli. Ostatnie 20 km wyprowadza do wsi i Karahayıt, a powietrze na górze jest wyraźnie chłodniejsze i bardziej suche niż to zostawione rano nad morzem.

• Wyjedźcie wcześnie: po trawertynach chodzi się boso, biała powierzchnia odbija słońce prosto w twarz, a pierwsze dwie godziny po otwarciu warte są wczesnej pobudki.
• Wejścia są dwa — dolne przy wsi i górne na płaskowyżu obok Hierapolis — powiedzcie, którego chcecie, bo od tego zależy, czy będziecie wchodzić pieszo, czy schodzić.
• Weźcie coś z rękawami: Denizli leży znacznie wyżej niż wybrzeże i pochmurny dzień na górze nie ma nic wspólnego z popołudniem w Antalyi.
• Karahayıt z czerwonym źródłem jest dwa kilometry za wsią, więc w drodze powrotnej to kilka minut, a nie druga wyprawa.