Transfer z Kemeru na lotnisko Antalya

02

Odległości i czasy z każdego adresu na tym wybrzeżu

Liczcie wstecz i zacznijcie nie od godziny odlotu z tablicy, lecz od godziny zamknięcia nadania bagażu na własnej rezerwacji. Doliczcie przejazd. Potem dołóżcie stały zapas na sam hotel: zniesienie walizek, rozliczenie rachunku, dojazd od bramy do drogi głównej. Na tym wybrzeżu odcinek od bramy do trasy jest zwykle krótki, bo większość hoteli stoi w zasięgu wzroku od D400, ale recepcja wszędzie zachowuje się tak samo i wypuszcza całe piętra w to samo dwudziestominutowe okno.

Liczby poniżej są mierzone od lotniska Antalya i zgadzają się z tymi używanymi w całym serwisie. Opisują drogę pracującą normalnie: równe tempo na odcinku nadmorskim, brak alpejskich serpentyn i przejazd przez miasto na końcu. Nie są obietnicą. Letnie popołudnia kosztują czas wokół miasta, zimowa pogoda w górach, a nieoświetlony zakręt o piątej rano pokonuje się wolniej niż ten sam zakręt w południe. Traktujcie je jako środek przedziału i dokładajcie własny margines:

• Beldibi — 45 km, około 45 minut
• Göynük — 50 km, około 50 minut
• Centrum Kemeru — 61 km, około 55 minut
• Kiriş — 67 km, około 60 minut
• Çamyuva — 67 km, około 60 minut
• Tekirova — 76 km, około 65 minut
• Olimpos — 95 km, około 80 minut
• Çıralı — 95 km, około 80 minut
• Adrasan — 108 km, około 90 minut

03

Tunele i miasto, które czeka za nimi

Tunele na tym wybrzeżu niepokoją pasażerów przy pierwszym przejeździe bardziej, niż na to zasługują. To krótkie przebicia przez przylądki tam, gdzie skała nie zostawia drodze półki: są oświetlone, ruch jest w nich dwukierunkowy i żaden nie jest przełęczą w tym sensie, w jakim rozumie to kierowca z Alp. W normalnych warunkach nie kosztują ani minuty. Robią tylko tyle, że morze po prawej znika na dwadzieścia sekund i wraca. Warto wiedzieć jedno: zdarzenie w tunelu nie ma wygodnego objazdu, co jest tą samą myślą co w poprzedniej sekcji.

Czas traci się za tunelami, nie w nich. Tam, gdzie D400 schodzi do miasta przy Konyaaltı, trasa wchodzi na obwodnicę Antalyi, omija centrum od północy i skręca ku lotnisku; ostatni fragment od zachodniego skraju miasta do terminali to jazda miejska ze skrzyżowaniami i światłami. Samo centrum Antalyi dzieli od lotniska tylko około 13 km, mniej więcej 20 minut, i właśnie w tym krótkim kawałku mieszka cała nieprzewidywalność. Podzielcie przejazd w głowie: przewidywalny odcinek nadmorski, a potem miejski, który zachowuje się jak każde miasto.

04

Kręty odcinek i choroba lokomocyjna

Z Kemeru do Konyaaltı, czyli przez ponad połowę drogi na lotnisko, ciągną się niemal nieprzerwane zakręty, z jednej strony urwisko do wody, z drugiej skała. Pasażerowie, którzy na autostradzie czują się świetnie, niekoniecznie czują się tak samo tutaj, a z dwóch kierunków trudniejszy jest powrotny: wyjeżdża się wcześnie, często bez śniadania, czasem po ciemku, a zakręty zaczynają się kilka minut po bramie hotelu, a nie pod koniec spokojnej już jazdy. Najbardziej cierpią dzieci oraz ci, którzy w aucie czytają albo patrzą w telefon.

Nic z tego, co pomaga, nie jest skomplikowane, ale prawie wszystko trzeba ustalić, zanim samochód ruszy — dwadzieścia minut później jedynym realnym środkiem jest postój. Napiszcie przy rezerwacji, jeśli ktoś z grupy ma do tego skłonność, wtedy miejsca ustali się pod drzwiami hotelu, a nie na poboczu. I powiedzcie kierowcy wcześnie, nie w ostatniej chwili: na prywatnym transferze wzdłuż wybrzeża zwykle znajdzie się bezpieczne miejsce do zatrzymania, a dwie minuty na świeżym powietrzu są warte więcej niż czas, który zabierają.

• Osobę, której robi się słabo, posadźcie z przodu, żeby widziała drogę przed sobą.
• Pomaga powietrze na twarz; zamknięte wnętrze z pozamykanymi nawiewami nie.
• Wzrok na horyzont, a nie w telefon, książkę czy tablet.
• Coś lekkiego w żołądku jest lepsze niż jazda zupełnie na czczo.
• Leki na chorobę lokomocyjną działają, gdy weźmie się je przed wyjazdem, a nie gdy zakręty już się zaczęły.
• Torebkę i chusteczki trzymajcie pod ręką, nie w bagażniku.

05

Tekirova, Olimpos, Çıralı i Adrasan: policzcie też drogę dojazdową

Na południe od Tekirovy wybrzeże hotelowe się kończy, a sposób dotarcia do tych miejsc zmienia się całkowicie. Olimpos, Çıralı i Adrasan nie są adresami przy D400 — to doliny i zatoki poniżej niej, każda obsługiwana własną drogą, która odchodzi od trasy wysoko na grzbiecie i opada do poziomu morza długą serią serpentyn. Na mapie wygląda to na kilka kilometrów i w ogóle się nie liczy. W obciążonym aucie, przed świtem, za czymś powolnym, bez bezpiecznego miejsca na wyprzedzanie, jest to najwolniejsza część całego przejazdu.

Podane czasy już to uwzględniają, ale zakładają światło dzienne i wolną drogę. Przy wczesnym locie podjazd z powrotem odbywa się po ciemku, często po wilgotnym asfalcie pod drzewami, i nikt tam nie przyspiesza. To jest uczciwy powód, dla którego wyjazd z tych zatok potrzebuje większego zapasu niż wyjazd z centrum Kemeru, a nie 34–47 kilometrów, o które dystans przewyższa ten z centrum Kemeru. Same adresy też wymagają uwagi: bramy pensjonatów stoją przy wąskich uliczkach i nie wszędzie minibus ma gdzie zawrócić. Napiszcie przy rezerwacji, gdzie dokładnie ma czekać samochód.

• Tekirova — 76 km, około 65 minut, plus wyjazd lasem do drogi głównej.
• Olimpos — 95 km, około 80 minut, długą opadającą drogą boczną.
• Çıralı — 95 km, około 80 minut, ten sam schemat, osobna dolina.
• Adrasan — 108 km, około 90 minut, najdalszy adres na tym wybrzeżu.
• Poza sezonem sprawdźcie wieczorem wcześniej, czy przy podstawieniu przed świtem ktoś będzie w recepcji.

06

Rano czy wieczorem: dwa różne przejazdy przez Antalyę

Podstawienie przed szóstą rano w Kemerze zastaje pustą drogę nadmorską i puste miasto, i jest to zdecydowanie najprzyjemniejsza wersja tego przejazdu. Ceną jest wczesna pobudka i hotel, w którym nic jeszcze nie jest otwarte — o wczesne śniadanie lub suchy prowiant zapytajcie w recepcji dzień wcześniej, bo to sprawa hotelu, nie transferu. Przejazd, który pokonuje Antalyę mniej więcej między ósmą a dziesiątą rano, spotyka miasto jadące do pracy na tej samej obwodnicy, której potrzebujecie; latem to właśnie tam ucieka czas.

Wieczorne wyloty są łatwiejsze w mieście i trudniejsze w górach. Obwodnica pustoszeje po popołudniowym szczycie, ale część drogi nadmorskiej nie jest oświetlona, a ciemny zakręt wysoko nad morzem pokonuje się odpowiednio wolniej. Praktyczny wniosek: przejazd wieczorny nie jest zauważalnie szybszy od nocnego, a żaden nie jest szybszy niż przejazd o świcie. O której byście nie lecieli, rozliczcie rachunek za pokój poprzedniego wieczoru, jeśli hotel na to pozwala, i zejdźcie z walizkami przed godziną podstawienia, a nie o niej.

07

Pojazd i to, co warto ustalić przed dniem wyjazdu

Pojazd wybierajcie przy rezerwacji, a nie pod hotelem o piątej rano: auta o rozmiar za małego nie da się naprawić na podjeździe, kiedy czeka samolot. Liczcie osoby i sztuki bagażu osobno, a obie liczby muszą zgadzać się jednocześnie: pięcioro dorosłych z siedmioma sztukami potrzebuje vana dla bagażu, nie dla foteli. Sprzęt do nurkowania, karton z rowerem albo plecaki grupy chodzącej po górach zajmują więcej miejsca niż tyle samo walizek, a takiego bagażu na tym wybrzeżu jest wyraźnie więcej niż w kurortach plażowych na wschód od lotniska.

Pojemności poniżej to twarde limity, a nie sugestie. Przejście ze Standardu na First Class albo na minibus to stała kwota doliczana do taryfy standardowej; cała logika kategorii jest opisana na stronie z cenami, zamiast powtarzać się przy każdej trasie. Wszystko inne, czego potrzebujecie — fotelik dziecięcy, nietypowy bagaż, postój po drodze, wygodna forma płatności — warto zapytać przy rezerwacji, póki jest czas to zorganizować.

Ostatnia rzecz do potwierdzenia przed wyjazdem: z którego terminalu lecicie. Lotnisko Antalya nie jest jednym budynkiem — międzynarodowy Terminal 2 stoi osobno od zespołu Terminalu 1 i terminalu krajowego i dojeżdża się do niego samochodem, a nie dochodzi pieszo. Wasz terminal jest na potwierdzeniu rezerwacji i w informacji o odlotach samego lotniska, a przydziały się zmieniają, więc sprawdźcie go jeszcze raz w tygodniu przed podróżą i przekażcie nam razem z rezerwacją.

• Economy — 4 pasażerów, 4 sztuki bagażu
• Van Standard — 7 pasażerów, 7 sztuk
• First Class — 6 pasażerów, 6 sztuk
• Minibus 12 — 12 pasażerów, 12 sztuk
• Minibus 16 — 16 pasażerów, 16 sztuk
• Rowery, sprzęt nurkowy i wózki też liczą się jako sztuki — napiszcie, co zabieracie.