Transfer luchthaven Antalya – Scheepswerf van Alanya
De Tersane is de Seltsjoekse scheepswerf die in de rots aan de voet van de burchtheuvel van Alanya is uitgehakt: vijf stenen bakken die naast elkaar op het water uitkomen, diep genoeg om een galei overdekt op te leggen, gebouwd voor Alaeddin Keykubad I twee jaar na de Rode Toren die ze dekt. Binnen lopen de gewelven de klif in en spoelt de zee tegen de hellingen op; aan het verre eind staat de tuighuistoren. Het is de enige bewaarde Seltsjoekse werf en ligt zo'n honderd meter langs het water van de toren.
De rit is de gewone Alanya-rit — 128 kilometer en ongeveer 105 minuten vanaf de luchthaven over de D400 — en niemand maakt hem voor de werf alleen; die hangt aan de toren, aan de burcht of aan een dag in het stadje. Wat u moet weten is hoe hij eindigt. Naar de bakken loopt geen weg. De auto stopt aan de havenkade en de laatste paar honderd meter zijn een pad aan de voet van de burchtrots, op zeeniveau, water aan de ene kant en steen aan de andere. Dat korte stuk is het hele verschil tussen deze aankomst en elke andere in Alanya.
Scheepswerf van Alanya bezoeken
Twintig tot dertig minuten is het bezoek, en het grootste deel daarvan brengt u in de bakken door. U loopt langs de voorkant en dan naar binnen: de gewelven gaan de rots in, de temperatuur zakt zodra u onder de boog staat, het licht achter u verblindt en alles vooruit is schaduw en groen water. De vloer helt naar zee en is nat en glad waar de deining komt. Vanuit de mond van een bak kijkt u uit op de haven met de toren aan het eind: daar komt u net vandaan of daar gaat u zo heen.
Omdat alles op zeeniveau en grotendeels onder steen ligt, is dit het enige op de kaap van Alanya dat midden op de dag aangenaam is: de bakken blijven koel wanneer de kade onverdraaglijk is. Niet aangenaam is het pad heen en terug, open en boomloos, zodat ochtend of laat in de middag de hele tocht toch lichter maakt. Bij ruw weer of winterse deining komt de zee verder de bakken in en is het natte deel van de vloer groter dan gewoonlijk. Het is er ook stiller dan bij de toren: de busgroepen klimmen, fotograferen en vertrekken.
Dit is een korte stop en zo moet hij ook geboekt worden. Twintig minuten hier, veertig bij de Rode Toren en de wandeling ertussen komen samen op ruim een uur, dus een chauffeur die zo'n twee uur aan de havenkade wacht, afgesproken bij de boeking, laat ook tijd over voor een tafeltje op de kade. Wat er een dag van maakt is de burcht op de heuvel, een aparte rit de rots op, en dan is een vast ophaaluur zinniger dan wachten. Kiest u tussen de twee buren in plaats van beide te doen: de toren is een klim met uitzicht bovenaan, de werf is vlakke grond, koele steen en de zee aan uw voeten.
- Twintig tot dertig minuten volstaat en er valt niets te beklimmen — dit is de vlakke helft van het havenbezoek.
- De vloer in de bakken loopt af naar het water en is glad waar de zee komt, dus houd kinderen weg van het open eind.
- Neem het oeverpad vroeg of laat: dat is het onbeschutte deel, terwijl de bakken zelf de koelste plek van de kaap zijn.
- De Rode Toren ligt honderd meter terug langs het water, en de twee worden normaal in hetzelfde bezoek bekeken, in de volgorde die de hitte toelaat.