Transfer luchthaven Antalya – Limyra
Limyra ligt in de vlakte bij Finike, met de wand van de Beydağları er pal achter. Het is geen enkel monument maar een spreiding: sarcofagen en rotsgraven midden in de akkers, stukken stadsmuur, funderingen half in het gras en een theater aan de overkant van het weggetje, tegenover het hoofdterrein. Het bijzondere is de bodem — bronwater komt hier door de vlakte omhoog, staat op plekken tussen de stenen, en delen van het terrein zijn ronduit nat. Er komen weinig mensen. Op de meeste dagen deelt u de plek met niemand behalve wie in de boomgaarden ernaast werkt.
Luchthaven Antalya tot Limyra: 132 km en ongeveer 110 minuten rijden, en het laatste kwartier maakt het verschil. De weg bereikt Finike langs de boulevard, voorbij de palmen en het havenbekken, en pas hier gaat hij na een lang bergstuk echt vlak liggen. Daarna keert de auto van de zee weg en rijdt een klein eind landinwaarts over de citrusvlakte richting Turunçova, met sinaasappelbomen dicht langs de berm aan beide zijden. Het slot gaat over smalle landweggetjes, deels eenbaans, waar een tegenligger betekent dat iemand terug moet naar een inrit.
Limyra bezoeken
Een uur is hier genoeg, negentig minuten als u bij de mensen hoort die elke steen lezen, en dat getal bepaalt hoe u boekt. Limyra is te klein om de rit alleen te dragen: een auto zo ver sturen voor zestig minuten loopt alleen rond als er nog iets anders in de dag zit, en dat is in de praktijk Myra en Demre verderop westwaarts, of Finike vlak om de hoek. De auto wacht — bij een bezoek van deze lengte levert afzetten met een tweede rit niets op en wil niemand het.
Op natte bodem moet u zich instellen. Bronwater komt door de vlakte omhoog en blijft tussen de ruïnes staan, dus een deel van wat u wilt bekijken staat in het water of op aarde die onder de voet meegeeft, en het gras ertussen is hoog. Dichte schoenen die nat mogen worden zijn de juiste keuze; sandalen niet. Van het late voorjaar tot in de herfst brengt datzelfde water muggen, en in de stille lucht onder de bomen laten ze zich voelen, dus iets voor op uw armen hoort in de tas.
Het bezoek is een wandeling tussen dingen en geen rondje om één ding. De graven staan los van elkaar over vlakke akkers, de muren lopen één kant op en het theater is een eigen halte over het weggetje, zodat u gestaag afstand maakt zonder ooit te klimmen. Daar staat schaduw tegenover — hier groeien bomen, wat de meeste Lycische plaatsen missen — en bijna volledige rust. Het is een stille, half overwoekerde, onopgepoetste plek, en wie dat waardeert verkiest hem boven de drukkere ruïnes langs deze kust. Wie slecht ter been is, komt op deze vlakke grond verder dan op de hellingsteden van de kust; alleen de natte plekken zitten in de weg.
- Draag dichte schoenen die doorweekt mogen raken: verschillende delen van het terrein staan in het water en het gras ertussen houdt het ook vast.
- Neem vanaf het late voorjaar insectenwerend middel mee — het stilstaande water en de bomen houden de muggen hier.
- Het theater ligt aan de overkant van het weggetje, dus stop niet bij het hoofdterrein in de veronderstelling dat u alles hebt gezien.
- De bomen geven echte schaduw, waardoor dit een van de weinige plekken aan deze kust is die midden op de dag te doen is.