Kolacja poza hotelem: gdzie zjeść na wybrzeżu Antalyi i gdzie zatrzyma się samochód

02

Side: port na samym końcu półwyspu

Dla każdego, kto mieszka na wybrzeżu Side, to oczywisty wybór na wieczór poza hotelem i w pełni na to zasługuje. Restauracje tłoczą się wokół małego portu tam, gdzie kończy się półwysep, kolumny świątyni Apollina stoją kilka kroków dalej na tle zachodzącego słońca, a uliczki pomiędzy nimi zapełniają się ludźmi, gdy z dnia uchodzi upał. Jest tłoczno, trochę teatralnie i niedaleko od większości hoteli na tym odcinku wybrzeża.

Dojazd autem rządzi się jedną zasadą: zwykły ruch nie wjeżdża na starówkę. Samochód zatrzyma się na parkingu przy dworcu autobusowym, u lądowej nasady półwyspu, a port leży na samym czubku, na drugim końcu starej głównej ulicy. Szlaban, shuttle i ten spacer dokładnie opisuje nasz przewodnik po wysiadaniu na starówce w Side. Przy kolacji nowe jest tylko to, że tę drogę pokonujesz dwa razy, a za drugim razem jest ciemno, wszyscy są najedzeni, a ktoś mały chce na ręce.

Jeśli zachód słońca jest częścią planu, wyjedź wcześniej, niż sugerowałyby 4 czy 10 km, bo w letnie wieczory na drodze wjazdowej tworzy się kolejka, gdy wszyscy przyjeżdżają na tę samą godzinę. Na powrót umów się z kierowcą na tym samym parkingu. Kiedy opadną rolety, uliczki wyglądają jednakowo, a miejsce, które można nazwać kierowcy, jest pewniejsze niż pinezka wbita tam, gdzie auto nie ma wstępu.

03

Manavgat: stoliki tuż nad rzeką

Manavgat to pracujące miasto na zapleczu wybrzeża Side, 8 km w głąb lądu i około 15 minut jazdy, a rzeka płynie przez sam jego środek. W centrum wzdłuż brzegów stoją restauracje, kilka z nich ma tarasy pod drzewami z widokiem prosto na wodę. Wieczór jest tu znacznie mniej teatralny niż w porcie Side: to zwykłe miasto przy kolacji i właśnie tym przyciąga gościa, który spędził tydzień wśród innych wczasowiczów.

Dojazd to najprostsza część. To zwyczajne ulice miasta, w którym ludzie mieszkają na stałe, więc auto zwykle może wysadzić cię blisko wody, a nie przy szlabanie. Wolniej robi się na moście przez rzekę i na centralnych ulicach wokół niego, gdy w mieście jest tłoczno. Podaj kierowcy ulicę, przy której jest restauracja, i stronę mostu, bo „nad rzeką” to oba brzegi i spory kawałek każdego z nich.

Przed wyborem warto wiedzieć dwie rzeczy. Wodospad w górze rzeki ma własne tarasy, ale to park z ustalonymi godzinami otwarcia i nadaje się raczej na dzienną wycieczkę niż na kolację. A stolik na samym skraju płynącej wody jest uroczy dla dorosłych, lecz z maluchem wymaga chwili namysłu, więc w takim wypadku poproś o miejsce dalej od brzegu.

04

Antalya: Kaleiçi, stary port i dwa nadmorskie bulwary

Kaleiçi to otoczona murami stara dzielnica Antalyi, a kolacje są tu dwojakie: na dziedzińcach odrestaurowanych domów w głębi uliczek i na tarasach wokół starego portu u stóp klifu. W obu przypadkach auto zwykle staje przy jednym z wejść na skraju dzielnicy. Najczęściej wysiada się przy wieży zegarowej w Kalekapısı albo przy Bramie Hadriana na Atatürk Caddesi, a dalej idzie się już pieszo. Do portu prowadzi stromy spadek, przyjemny w drodze na kolację i mniej przyjemny po niej. Żeby oszczędzić sobie podejścia z powrotem, można skorzystać z przeszklonej windy, która kursuje po skale od zachodniego końca placu Cumhuriyet do mariny, choć latem ustawiają się do niej kolejki.

Z Lary na starówkę jest około 20 minut i 15 km. Z Beleku licz mniej więcej 40 minut na 40 km, z Kemeru około 45 minut na 45 km, a z Side nieco ponad godzinę na 75 km. Antalya to nie tylko kurort, ale i duże, pracujące miasto, więc najmniej przewidywalny jest ostatni odcinek jej ulicami; przed stolikiem zarezerwowanym na zachód słońca zostaw zapas.

Konyaaltı, długą kamienistą plażę na zachód od centrum, przebudowano na nadmorski park: starą drogę wzdłuż brzegu wyłączono z ruchu przelotowego, a mniej więcej połowę zamieniono na parking. Auto dojeżdża do promenady w wyznaczonych punktach dostępu, zamiast jechać wzdłuż niej. Bulwar ciągnie się kilometrami, więc podaj kierowcy konkretny odcinek, a nie samą nazwę. Dla gości z Kemeru leży on po drodze do miasta.

Lara to przeciwny koniec. Między miastem a piaszczystą plażą brzeg wznosi się klifami, a na ich szczycie, w okolicy parku Düden, tarasy patrzą przez zatokę na góry po drugiej stronie. Dla mieszkających w Larze to najkrótszy ze wszystkich miejskich wieczorów. Lokale na klifie stoją przy głównej drodze, więc wysiadanie jest proste; z dziećmi uważaj na ruchliwą jezdnię i urwisko.

05

Alanya: uliczki przy porcie i droga na zamek

Wieczory w Alanyi skupiają się na ulicach równoległych do portu, gdzie są restauracje, kawiarnie i łodzie wycieczkowe, a na dolnym końcu İskele Caddesi stoi ośmioboczna Czerwona Wieża. Czuć tu raczej miasto niż kurort, bo to po prostu miasto. W centrum ulice dla pieszych przeplatają się z jednokierunkowymi pętlami wokół drogi portowej. Nastaw się na wysiadanie przecznicę od restauracji: oszczędza to kilka minut krążenia w poszukiwaniu drzwi, pod które auto może wcale nie dojechać. Czerwona Wieża to wygodny punkt spotkania na powrót.

Z Mahmutlaru do portu jest 12 km i około 20 minut. Z Avsallar 25 km i mniej więcej 30 minut, z Okurcalar 37 km i około 40 minut, a z Side 65 km i około godziny. Bez względu na odległość czas ucieka na ostatnich dwóch kilometrach przed centrum, do którego jednocześnie zjeżdża cały pas hotelowy.

Drugi alanyjski pomysł na kolację to droga na zamek. Serpentyna o długości około 3 km wspina się z miasta po skale w stronę zamku, a tarasy przy niej wybiera się dla widoku z góry na miasto i zatokę. Tą drogą jeżdżą samochody i taksówki, więc można podjechać pod sam taras, co ma znaczenie, bo droga jest stroma i kręta, a schodzenie nią po ciemku nikomu nie sprawia przyjemności. Kolejka linowa spod plaży Kleopatry kończy kursy o ustalonej godzinie, więc na późny zjazd zamów auto, zamiast na niej polegać.

06

Kemer: małe miasteczko wokół mariny

Wieczór w Kemerze jest kompaktowy. Marina leży w samym mieście, a nabrzeże to nie jedna promenada, lecz łańcuch krótkich ścieżek: wzdłuż plaży, przez park, wokół jachtów i dalej do parku plażowego. Góry wyrastają niemal prosto zza miasteczka, więc widok biegnie w jedną stronę ku wodzie, a w drugą ku skałom.

Marina ma własny parking, więc samochód może podwieźć cię blisko wody. Prawdziwą niewiadomą jest twój hotel. Obiekt sprzedawany jako Kemer może leżeć w Beldibi, Göynük, Çamyuvie albo Tekirovie, a z najdalszych z nich do mariny jest już porządny kawałek drogi D400, a nie skok przez ulicę, więc przy rezerwacji podaj nazwę samego hotelu. Jeśli wieczór woła o coś starszego niż marina, do Kaleiçi jest 45 km i około 45 minut, a Konyaaltı leży po drodze.

07

Zamów powrót, zanim wyjdziesz z hotelu

Każdy odcinek to prywatny samochód z kierowcą w jedną stronę, w stałej cenie za pojazd uzgodnionej z góry. Przy kolacji dojazd jest łatwą częścią, a przed wyjściem trzeba ustalić powrót. Może on mieć jedną z dwóch form, obie ustalane przy rezerwacji: drugi odcinek z odbiorem o wskazanej godzinie albo czas oczekiwania, gdy jecie. Przy krótkim wypadzie, takim jak Side czy Manavgat, zwykle najrozsądniejsza jest ustalona godzina powrotu, a przy długim wieczorze w Antalyi z wyjazdem z Side lub Kemeru warto porównać obie opcje przed decyzją.

Planuj przy założeniu, że o godzinie zamknięcia na skraju strefy pieszej nie znajdziesz wolnego auta, bo w tej samej chwili wyjeżdżają wszyscy pozostali. Ustal punkt spotkania, który rozpoznasz po ciemku i który leży poza strefą bez samochodów, na przykład parking przy wjeździe do Side, Bramę Hadriana, wieżę zegarową, Czerwoną Wieżę albo parking przy marinie w Kemerze. Godzinę wyznacz nieco później, niż wydaje się konieczne, bo kolacje na tym wybrzeżu rzadko kończą się wtedy, kiedy miały. Jeśli i tak się spóźnisz, napisz do kierowcy, póki jest jeszcze zapas czasu, a nie w umówionej minucie.

Późny powrót to zwykle najspokojniejsza jazda dnia, bo na nadmorskiej trasie jest znacznie mniej aut niż wczesnym wieczorem. Jedynym zgrzytem bywa sam hotel, ponieważ duże kurorty często mają więcej niż jedną bramę. Powiedz kierowcy, o który wjazd ci chodzi, zwykle ten przy recepcji, żeby wieczór nie skończył się okrążeniem płotu.

08

Dzieci, grupy, strój i pora roku

Z dziećmi przy rezerwacji poproś o fotelik dobrany do wzrostu i wagi i zaznacz, że jest potrzebny także w drodze powrotnej, bo powrót to osobny odcinek i może to być inne auto. Wózek liczy się jako bagaż i jedzie w bagażniku. Zanim wybierzesz lokal, sprawdź nawierzchnię. Wiele uliczek Side wyłożono kamieniem, w Kaleiçi jest bruk, a miejscami schody, natomiast alejki nadmorskiego parku Konyaaltı są znacznie łaskawsze dla małych kółek i zmęczonych nóg.

Grupa jedzie razem jednym pojazdem i płaci jedną cenę za samochód zamiast opłaty od każdej osoby. Klasy to Economy dla 4 pasażerów, First Class dla 6, Standard dla 7 i minibusy na 12 lub 16 osób. Minibus potrzebuje więcej miejsca, żeby się zatrzymać, więc jego punkt postoju przy strefie pieszej może być nieco dalej od uliczek. Przy dużej grupie warto też zadzwonić do restauracji, zanim zarezerwujesz auto.

Strój prawie wszędzie jest swobodny, ale wybierz płaskie buty z przyczepną podeszwą, bo wytarty kamień robi się śliski. Poza pełnią lata weź coś lekkiego do narzucenia, wieczory nad wodą szybko się ochładzają. Jeśli po drodze wejdziesz do meczetu, zakryj ramiona i kolana, kobiety zakrywają włosy, a buty zdejmuje się przy wejściu. Poza sezonem pasy hotelowe cichną, a część sezonowych lokali zamyka się lub skraca godziny, natomiast w miastach, w których mieszka się cały rok, czyli w Antalyi, Alanyi i Manavgat, ludzie dalej jadają na mieście. Zanim zamówisz samochód, sprawdź, czy wybrane miejsce jest otwarte.