Transfer Antalya → Kaş

Prywatny transfer na trasie Antalya – Kaş

Transfer Antalya–Kaş rzadko zamawia się dla samej jazdy: to spoina łącząca dwie połowy licyjskich wakacji. W Antalyi są loty, szpitale i galerie handlowe; w Kaş łodzie nurkowe, kajaki morskie nad zatopionym miastem przy Kekovie i zatoczki, do których wchodzi się z pomostu, a nie z piasku. Na licyjskim krańcu nie ma lotniska, a kolei nie ma na tym wybrzeżu w ogóle, więc zostaje prywatny samochód albo prawie cały dzień w autobusach z przesiadką. Nurkowie, piesi ze Szlaku Licyjskiego i goście willi trafiają na tę samą szosę.

Cała trasa biegnie drogą D400: 190 km i około 155 minut. Z miasta wyjeżdża się obwodnicą, za Konyaaltı zjeżdża do morza i pod ścianą Beydağları mija Kemer, Çamyuvę i Tekirovę, a potem wspina się na leśną przełęcz nad Kumlucą; na zjeździe są krótkie tunele. Finike leży płasko wśród sadów cytrusowych, Demre pod dachem z folii szklarniowej. Dalej droga ostatecznie opuszcza brzeg, szerokimi pętlami przecina wysoki, pusty płaskowyż i serpentynami opada do Kaş. Latem czas zjadają podjazdy za ciężarówkami, zimą mokry asfalt.

• Ważniejsze od godziny jest to, skąd w Antalyi ruszacie: Lara i Kundu leżą dla tej drogi po złej stronie miasta i kosztują dobre pół godziny, zanim trasa się w ogóle zacznie, a adres na Konyaaltı jest już zwrócony we właściwą stronę.
• Jeśli idziesz odcinek Szlaku Licyjskiego, powiedz to przy rezerwacji: wysadzenie przy początku szlaku, a nie w samym Kaş, zmienia i trasę, i czas — na poboczu nie ma już o czym rozmawiać.
• Dwie i pół godziny podjazdów i zjazdów to długo na tylnym siedzeniu: ustalcie przed wyjazdem, kto jedzie z przodu; na przełęczy nad Kumlucą na zamianę miejsc jest za późno.
• Sprzęt do nurkowania albo kajak zgłoś przy rezerwacji: torba z butlą i płetwy zajmują miejsce czwartej walizki.